Poker werd in de jaren 1800 voornamelijk gekarakteriseerd als een "bedrogspel" en trok in eerste instantie misdadigers en schooiers aan, zoals zwendelaars en kaartbedriegers. Vóór de jaren 1970 was poker moeilijk te vinden in veel casino's doordat het bijna onmogelijk was bedriegers buiten te houden. Betere beveiligingstechnieken en de groeiende populariteit van het spel leidde echter tot de reïntroductie van poker in de casino-ervaring, zowel online als in casinogebouwen.

Online pokerkamers zijn veilig tegen zwendelpraktijken uit fysieke pokerspelen. Niemand kan de kaarten markeren, niemand kan spieken, niemand kan de kaarten vals schikken en niemand kan heimelijk kijken naar de kaarten wanneer ze uitgedeeld worden.

Desondanks is er één manier van bedriegen dat zich voornamelijk toespitst op online pokerkamers en dat is samenzwering onder spelers. De term verwijst naar de praktijk waar speler informatie delen over hun handen in een poging elkaar te helpen winnen, of om andere spelers te dwingen om meer geld in de pot te doen. Indien dit zich voordoet, bederft dit natuurlijk de hele pokerervaring voor iedereen.

Samenzwering wordt niet getolereerd, in geen enkele pokerkamer. Sites gebruiken een combinatie van geautomatiseerde en menselijke vormen van controle-instrumenten om elk onregelmatig speelpatroon of samenzwering tussen spelers te identificeren en tegen te gaan. Sites zijn uitermate terughoudend over hun methodes om te vermijden dat potentiële samenzweerders tips vergaren.

Het is relatief eenvoudig voor twee spelers om samen te zweren, maar het wordt meer en meer gemakkelijk voor online sites om hun samenzwering te ontdekken. Spelers zijn gewaarschuwd dat dit ongepast gedrag zal leiden tot de onmiddellijke verbanning van Online pokersites.